5 Nisan 2012 Perşembe

Dikensiz Gül Açar mı?

“…Sizin için daha hayırlı olduğu halde bir şeyi sevmemeniz 
mümkündür. Sizin için daha kötü olduğu halde bir şeyi 
sevmeniz de mümkündür. Allah bilir, halbuki siz bilemezsiniz” 
Bakara/216 
demektedir Cenab-ı Hakk… Biz bilemeyiz… 
bilemeyiz bizim için iyi mi hayırlıdır kötü gözüken mi? 
Ama bildiğimizi sanıp, başımıza gelenlere yorum yaparız… 
Hani ayırırız ya hayır ve şer diye… 
hani hep başımıza gelen hayır olsun isteriz ya.. 
hani hep kötü işler gelip beni mi buluyor deriz ya isyan edercesine…. 
hani gülü sever de dikenine yüzümüzü buruşturarak bakarız ya.. 
Maksat hep güzelliklerin bize verilmesi midir yoksa güzelliklere 
layık olunması mıdır hiç düşünmeyiz. Gülü severiz de dikenine 
burun kıvırırken, unuturuz dikeni yaratanın da gülü yaradan’ın da aynı olduğunu… 
Sevgiliden gelen her şeye katlanmalı, bilinmeli ki 
güle gül kokusunu veren dikendeki özsudur aslında… 
Daima O’nun gülüne de dikenine de razı olmak varken 
neden bilmeyiz ; gül koklamak isteyenin,eline dikenin 
mutlaka batacağını…Unuturuz her nimetin bir külfeti olacağını… 
Hz. İbrahim; fakir ve yolda kalmışlara, mutlaka sofrasını açar, 
az çok ne varsa onlarla paylaşırdı. Rabbinin rızasını kazanmış 
bu yüce Peygamber; yine bir gün sofrasına kabul ettiği ama 
Allah’ın adını anmadan yemeğe başladığı için kızdığı bir kul 
için ne diyor Cenab-ı Hakk… 
” Ya İbrahim! Ben bu kulumu, beni inkâr etmesine rağmen 
40 yıldır besliyorum da, sen bir öğün mü doyuramadın?” 
Bize gül ikram edene nasıl teşekkür edeceğimizi bilemeyiz… 
ama bu gülü ikram eden, üstelik sevgisini ve rahmetini 
her daim hissettiren Yüce Mevla’mıza nasıl teşekkür etmeyiz ki? 
Onun gönderdiği gülleri koklamaktan çekinmezken, 
dikenine neden nankörlük ederiz ki… 
Bizi sevgisinden yaradan yüce Allah, bizlere isteyerek 
zulüm yapmaz, zora koşmaz, bela ve musibetlerle sınamaz… 
Bunların hepsi, nefsimize uymadığından bizim düşüncelerimizde 
oluşan musibetlerden başkası değildir… 
Hele birde; doğumumuzdan ölümümüze kadar geçen sürecin; 
O’nu daha çok anmamız, O’nun sevgisine daha çabuk ulaşmamız, 
O’na yönelmemiz, O’nun rızasını kazanmamız için geçen bir imtihan süreci olduğunu idrak edebilsek… 
Hele birde; O’ndan gelen hayır ve şerre razı olabilsek, isyan etmeden “Rabbim benim için hayırlı olanı böyle takdir etti, 
o halde bana teslim olup O’na daha çok yönelmem gerek” diyebilsek… 
Hele birde; “ Yarabbi! her şeyi yaradan sensin.. 
işte sırf sen yarattın diye cennetine de razıyım, cehennemine de “ diyebilsek.. 
Hele birde; “ Cennet cennet dedikleri birkaç köşkle birkaç huri.. 
isteyene ver onları…Bana seni gerek seni” diyebilsek.. 
Açıp ellerimizi de, bakalım avuçlarımıza… 
Dikensiz gül açıyor mu ? 



alıntı

Hiç yorum yok: