26 Temmuz 2017 Çarşamba

Çifte Mutluluk

Bir kadına "mutluluğu iliklerine kadar ne zaman hissettin?" diye sorsalar, hiç şüphesiz anne olduğum zaman diyecektir. İstisnaları elbette vardır. Ancak istisnalar kaideyi bozmaz mış.
Bana sorsanız mutluluğu ne zaman iliklerine kadar hissettin? diye; ilk olarak tarifini kelimelerle ifade edemeyeceğim bir acının ve yorgunluğun ardından Mersin Devlet Hastanesi doğum servisindeki ebenin, beyaz kundakta daha gözleri bile açılmamış halde ilk kızım Merve'yi, bir müddet sonra da küçük kızım Hande'yi kucağıma verdikleri an derim.

Çocuklarımdan sonra ise, ona benzer bir mutluluk yaşadığım, hissettiğim anım, "DÜŞ BATIMI" kitabımı yayımlattığım yayın evinin kitabımı kargo aracılığıyla elime vermesi derim. Bazılarınız "daha neler" diyebilir. Ama inanın öyle... Öyle sanıyorum ki, kitap çıkaran arkadaşlarım da bu konuda benimle hemfikir olacaktır... Bu bağlamda, elinde malzemesi olduğu halde yayınlatmayan dostlarıma en kısa zamanda bu mutluluğu yaşamalarını tavsiye ediyorum...

Özetle; kitabımı okuyan, okumayan, benim için paha biçilmez değerli yorumlarını gerek blğunda ve gerekse farklı platformlarda paylaşarak, ya da paylaşmadan desteklerini esirgemeyen tüm dostlarıma teşekkür ederim. Birinci baskı tamamen bitmiş olup, şuan ikinci baskıya geçilmiştir. Bu aşamada da desteklerinizi bekliyorum...

Muhabbetle
Hanife Mert

2 yorum:

Makbule Abalı dedi ki...

Mersin'li bir blogger arkadaşımızın bu başarısı mutluluk verici. Kitabın ilk basımına ulaşamamıştım. Bu defa mutlaka okuyacağım."Bir kısım var" diyebilmenin nasıl mutluluk olduğunu biliyorum.
Daha nice başarılara.
Sevgiler.

Hanife Mert dedi ki...

Değerli yorumunu ve hakkımdaki güzel düşünceni paylaştığın için çok teşekkür ederim sevgili Makbule Hanımcım. Evet onca emek çekerek gecenizi gündüzünüze vererek ortaya koyduğunuz eseriniz çocuğunuz gibi oluyor. Aynı şekilde mutlu oluyorsunuz. Yazarak emek veren çalışması olanlara tevsiye ediyorum.

Ayrıca size de çok teşekkür ediyorum. Paylaşımımın İstatistiklerde yüz kişiye yakın okunması ve sizden başka tebrik edenin olmayışı da üzücü. Tamam kabul ediyorum bu aralar çok sık ziyaret edemiyorum blogları. Ama fırsat buldukça dolaşırım. Neyse önemli değil... Bir kişinin güzel dileği yüz kişye bedel.

Tekrar teşekkürler..
selam ve sevgiler..