27 Aralık 2014 Cumartesi

İnsanın Yaratılış Gayesi!

İnsanoğlu kendini tanımaya başladığından beri 'Ben neyim?,'Nereden geldim?', 'Niçin varım?, 'Nereye gideceğim? gibi sorulara cevap bulmaya çalışmıştır.
  Evet, insanın mutlaka bir yaratılış gayesi, bir varlık sebebi ol­malıdır. Gerçek akıl sahibinin kabulde tereddüt etmediği ilk gerçek bu­dur. Bu yüzdendir ki, insan denilen yaratık, ta ilk günden beri, 'Niçin yaratıldım? sorusunu cevaplamak için beyninin sınırları­nı zorlayıp durmuştur.


Bu anlamda kimine  göre insan, dünyaya gelir, her canlı gibi yer, içer, gezer, tozar gününü gün eder vakti gelince ölür ve sonra toprağa karışır gider. Yani, insan yaşamak için yaşar. Basit dünyevî hedeflerin ötesinde bir yaratılış amacı yoktur. O, ot gibi yaşayıp gideceğini, sonra ot gibi kuruyup yok olacağını düşünür. Oysa  İslam’a göre, insanın yaratılış gayesini Allah (cc) belirlemektedir:
“Ben cinleri ve insanları sadece bana ibadet etsinler diye yarattım” (51/Zâriyât, 56)
“Sizi boşuna yarattığımızı ve gerçekten bize döndürülmeyeceğinizi mi sandınız?” (23/Mü’minûn,115)
  İnsan, yalnız yemek,içmek, gezmek tozmak için  yaratılmış olsaydı onun herhangi bir hayvandan farkı olmazdı. Zira insan boş yere yaratılmamış ve başı boş da bırakılmamıştır. O,bir görevi yerine getirmek için yeryüzüne gönderilmiştir Kendisi gibi herhangi bir yaratığa kul, köle olmak için değil; yaratanını tanımak ve O’na ibadet etmek, dünyada Allah’ın hükmünü hakim kılmak, buna karşı çıkan engelleyici güçleri (fitneyi) bertaraf etmek suretiyle halifelik görevini yürütmek için yaratılmıştır. İnsan, nefsi için değil; Allah’a ibadet etmek için, şu fâni dünya için değil; ebedî hayat için yaratılmıştır. Allah'a ibadet için yaratılan insan, bu kulluğunun karşılığını hem dünyada hem ahirette alacaktır. Allah'ın emirlerine itaat, dünya ve ahiret mutluluğuna sebeptir.
İnsanın yaratılış sebeplerinden biri, en geniş anlamıyla yeryüzü yönetiminden sorumlu olmaktır. Halife olmanın anlamı budur. O halde insan, kendi toplumuna huzur ve adaleti hakim kılma görevinin yanı sıra, yeryüzünde yaşayan diğer canlıların hayatlarını devam ettirmelerinden, yeryüzündeki bitki örtüsünden, çevreden ve benzeri şeylerden de sorumludur. Aslında bu görevi de, Allah'a ibadet görevinin çerçevesi içinde görülmelidir. Çünkü namaz, oruç, zekât gibi şekli belirlenmiş ibadetler ve helal-haram gibi konularda Allah'a karşı görevini yerine getiren insanın, dünya hayatıyla ilgili çabaları da ibadet kapsamı içerisine girmektedir. Belirlenmiş ibadetlerini yerine getirmeyen, ahlâkî kurallara riayet etmeyen kimsenin, dünyayı imar görevini yerine getirmesi ise, kendisine manevî alanda herhangi bir değer kazandırmaz. Böylesi insanların hayvanlardan farkı yoktur. Çünkü hayvanlar da fesat çıkarmayıp yeryüzünün îmarına hizmet ederler.

Allah'ın emirlerini yerine getiren kimsenin, dünya hayatıyla ilgili çabalarının da ibadet olarak görülmesi, din-dünya ayırımını ve dine ait olan ile dünyaya ait olan gibi bir bölünmeyi de ortadan kaldırmaktadır. Böyle bir ayırım, insan şahsiyetini de parçalar; kişiliğinde birtakım bozukluklara sebep olur. Dünya hayatı, ahiret hayatının bir başalngıcıdır ve onunla sıkı sıkıya bağlıdır. Böyle bir bakış açısı, dünya hayatını olması gereken konuma oturtmuş olur. Bu takdirde dünya hayatı, aşağılık ve çirkef bir hayat değil; ahiret mutluluğunun kazanıldığı bir yerdir; kaçınılmaz bir aşamadır.  Bu bilgiler ışığında  bakıldığında, insan ya da insanlık ne kadar yaratılış gayesine uygun olarak yaşamakta ya da yaratılışının gereğini ne kadar yerine getirebilmekte?  İnsanlığın içinde bulunduğu duruma baktığımızda, insanlığın hüsranda olduğu ve  dünyanın kan gölüne dönüşmesi, acı, zulüm, gözyaşı, hak hukuk adaletten uzaklaşmış bir hayatın dünyaya hükmetmesi sonucu olarak, insanlığın yaratılış gayesinden tamamen uzaklaştığını söylemek sanırım yanlış olmaz. 
  İnsanlığın özüne dönmesi yaratılış gayesinin bir gereği olarak, sevgi, saygı, şefkat, merhamet, hoşgörü, adalet, barış ve kardeşliğin hakim olduğu, zulümleri bertaraf eden bir düzenin hüküm sürdüğü, huzurlu ve mutlu bir dünya hepimizin özlemi...

Muhabbetle
Hanife Mert

Yararlanılan Kaynak:[1] Ahmed Kalkan, İslam Akaidi: 192; Ahmed Kalkan, Kur’an Kavram Tefsiri





6 yorum:

Bağımsız Yazar dedi ki...

güzel ve faydalı bilgiler,elinize sağlık..

bücürükveben dedi ki...

Ah Hanifecim valla bu aralar kafam iyice allakbullak, karmakarışık bu konularda, şu dünyanın haline bakıyorum Allah kendisine ibadet etsin diye insanları yaratmış insanlar birbirlerini öldürmekle meşgul, mal hırsı, para hırsı, her tür ahlaksızlık, tövbe haşa Allah Allah olduğundan dolayı insanların böyle yapacaklarını bilmiş olmalı o zaman da yaratmazdı, ya da sadece melekleri yaratırdı onlar kusursuz varlıklar çünkü...Allah'a ibadet edip dururlardı...ayrıca hadi insanı geçtim hayvanları da yaratmazdı yani birbirini yiyecek olan hayvanları yani en azından yaratmazdı...yani dünya diye bir yer de yaratmazdı ne gerek var ki bunca pisliğe?...bilemiyorum kafayı yiyicem:(

sevgilerimle Hanifecim öpüyoruz Bücürük'le :)

Hanife Mert dedi ki...

Çok teşekkür ederim Bağımsız Yazar. Sizin de okuyan gözlerinize sağlık.

Sağlık ve esenlikler.

Hanife Mert dedi ki...

Müjdeciğim Allah insanları yaratmış en güzel şekilde ve şerefli olarak yaratmış. Hatta dünyada ki halifesi olarak yaratmış. Ama insan ne yapmış Allah'ın emirlerine karşı gelmiş. Ya da nefsinin yönlendirmesine kulak vermiş. Dolayısıyla insanın Allah'a ibadet etmesi demek yine insana ve insanlığa faydalı olmayı sağlar. İbadetin içeriğine baktığımızda yine insanın faydasına ama insan daha kendi hırsı kendi faydasını ön plana aldığı için dünya yaşanmaz hale geliyor...

Yorum için teşekkür ediyorum canım. Öptüm sevgiler size...

özlem dedi ki...

teşekkür ediyoruz Allah razı olsun

Hanife Mert dedi ki...

Ben teşekkür ediyorum özlemciğim. Okuyan gözlerin yüreğin dert görmesin.
Allah hepimizden razı olsun. Bizler de yaratılış gayesine uygun bir yaşam sürerek Allah'ın rızasını kazananlardan oluruz inşaallah.
Sevgiler...